Oer leechte

Leechte is meastal fol mei neat
wat ûnopfallend liket: lucht.

Hollen binne soms leech, mar ek
boarden, strânen, wolken, wurden.

Oeral leechte: om dy hinne
yn eigen syl, yn leaf en hert.

De moaiste is dy op papier
jo meie dy net weimuozje.

Sûnder leechte binne we nea
fol freugde, leafde driuwt derop.

We smeke, leauwe, by gjin ge-
mis reitsje we net ferfolle.

Leechte libbet út yn it sicht
kin sels deaden keare litte.

Yn it keale fan it nearne
it neat fan al, foarmet romte.

Krekt dan is der himelsk wûnder
plak foar ierde en kometen.

Foar ús minsken wurdbewenners
bliuwt oer har fol te fermeitsjen.

2018

Of emptiness

Emptiness is usually full of nothing
which seems unobtrusive, air.

Heads can sometimes be empty or
words beaches clouds plates.

Emptiness all around: around you in
yourself your soul your body your heart

The finest is the one on paper
you cannot hide her away.

Emptiness revels in full view
she can even repel the dead.

Without emptiness we’re never full
of joy, love is driven by it.

We beg, believe, without
voids we’ll never get filled.

In the barrenness of nowhere
the nothing of all, emptiness becomes.

Only then – zooming miracle –
is there room for earth and planets.

For our kind: word citizens
it only remains to fulfil her.

Oersetting Trevor Scarce

2018

Leafdesflecht

Wachtsjend bin ik
sûnder dy
smachtsjend
mei dy tichtby.

Nim me mei
lit my net
wêr’t ik bin.

Us lusthôf libbet
troch útskroevens
fan it bern yn my
frij fan wil.

Yn fjoer en flam
dwês ús net.

Wannear yn wolken
fiele we
gjin wietens.

De grûn krôket foldien
fan ús gearrinnen.

As yn dyn slip
langstme baarnt
sil ik dy in bêdfol
blommen meitsje.

Treurwylchen spegelje
de rûme rokken
oan ‘e wâlekant.

We ripe mei it lot
as grouweiten
yn modder.

Ald mar dagen ûnberoaid
tiid as gummy
útfieme.

Ach dat doarmjen
fan dyn eagen
it kuere yn
ferlerne oeren.

We  boetsearje
ús byld
nei inoars
bekoarjen.

Wy lichtsje it tafol op.

Rebelsk hinnefel
dyn sêfte hûd
fingereagen
mei teisters.

Us lust falt swier
as de lêst der
oerhinne
griemt.

Wat sêft as hier wie
stiet rjocht as izertrie.

Ik dip mei
sinnen as salve
foar wûnen
troch gemis fan dy.

Selsbestimming kinne we
inoar net kwea ôf nimme.

2018

Frijersgong

wat wol ik leaver as yn earmen fan in frou
dreame oer wêr’t ik weikaam út it neat
mar fierder moast
as mei widzjen langje nei in ivichheid
yn ’e sliep bedobbe ûnder waarme trou?

wekker wurde as stjerren raze yn ’e bûk
fan har ûnderwêzen skonken himelsk
en fierder wei
it balten fol ferwyt oer ierdske brekken
bêdzje yn it rûzjen fan de flecht temûk?

wêr oars leit myn wrede lot fan in frijersgong
as op de ein fan wêzen it swart gat
djip fierder sûcht
mei fertriet ferfolle en fol ferlet noch
d’ eale ein foar feint en faam in bokkesprong?

wat libbet mear as ien nei de azem rûke
swetse út it boarst ien lea mei dy oar
hoe fierder no
leaver frije as frij mar better oarsom
sjong tútsje dûnsje springe út de fûke?

wat wol ik leaver as yn earmen fan in frou
dreame oer dêr’t ik yngong nea foar neat
net fierder mear
it is genôch is dien hat west oerlibbe
brek wet en tiid romje wynsels fan it tou

2011

Grutte eagen

 Ynstil en smûk yn it hege bêd op tsjillen
leit ús heit noch klam, de grutte eagen kâld.

Hy is net mear, sizze susters dy’t ferdwine
efter it wyt gerdyn is de âlde wrâld.

Yn it finster stiet in foto fan de widze
mei heit as poppe, de grutte eagen bliid.

Sêft en hoeden kear ik him mei’t sicht nei bûten
krekt wie hy hjir mar no sjocht er út de tiid.

2001

As it is      is it sa

It leafst bin ik yn mysels keard
Mei de minsken laat mar ôf
Fan ’e feart en de tinzen

Dochs ûnder de barte fan dyn eagen
Lis ik graach oan foar de griene iggen

Fûl mei wiettens my tawurpen
Spot ik gefaren yn dyn weeën

Dûzich en fêst troch ’e wijreek
Fan dyn spinfuotsjende wurden

Is it as yn mysels ferkeard

2015

Wânswert

Godlik doarp op ‘e romte
Grize golle yn geile greiden
Toer mei swiere grûnslach
Tekken oer krêbebiter
En swarte klean.
Nea feroare swijsum
Lyts feroare nea
Ien rûntsje fjouwerkant
Ferfallen nijbou raffeltried.
Gjin slachters mear gjin smid
Loas wurk leech fan minsken
Gjin winkelwaar gjin timmerark.
Bjinders broek boesgroen en bôle
Yn fytskoer nei buorkerij
Net mear.
Doch neat feroare
Nee feroare neat
Wêda’s doarp.

Simen Oetie                  sept. 2011

Snein

It paad wie lang fan stappen mar frege gjin wurge tiid
Boartlik dideldeinen wy lans bûnt jongfee dat bolbjirken wie
Bewûnd’re dûnsen we yn blommewielde en mearkleurich gers
It nea útlêzen boek lei ús beknypt yn ‘e hannen

De hear wie fol mei wurden mar dat makke gjin sprút út
Slaafsk spilen wy âlders nei, stinden en dienen ús plicht en died
Telden ljochters en finsters en folgen de skaden fan it ljocht
Meigeand oan ‘e hân ferlieten wy dizze wurdewrâld

Nei falsk gesjong wer bûten fielde it rinnen hiel fier
Wy seagen ljippen foar de wolken as in skûtsje wjukjend skean
In skries rôp súntsjes op in peal en hold him steande op ien poat
Thús stie kofje mei klûntsjes ree en koeke op it plús

No ryd ik om op tsjillen en sjoch werom yn dy tiid
Ferkavele greiden lizze leech en sliepe modderneaken
Yn it wurdgebou sjongt in frou oer ierden-wurk dat my rekket
De pracht wurdt útstald en yn har echo bliuw ik hingjen

2003

muzykferiening

hjirre binne we mei muzyk wer ien
smûk meiïnoar toanen oer ús hinne
makket de tekken fan lûd ús ferlin’
ien yn dwaan en litten soe it kinne

de noaten binne heech of leech en ek
wol koart of lang en sêft of lûd jawis
we spylje yn ’e maat oars giet it mis
yn muzyk is foar elkenien in stek

we wolle mear folle mear elts syn maat
polonêze gavotte en noch mear
we sille spylje dûnsje kear op kear
mear fan dy muzen en dan de taap

ien plak ien tiid wêr geane we hinne
geandewei fierder swalkjend mei de wyn
rinne we wei fan ûnder de sinne
wiene we hjirre mei muzyk wer ien.

 Simen          Kubaerd, Heareklub, 31-12-01

De PC en it hynder

Pake yn ‘Peazens Centrum’ hie in hynder foar de sport.
Hy liet him drave, rinne, draaie, springe, en sa fuort.
Faak kaam skom op ‘e mûle en wyt swit út it gat.
As boaike aaide ik moannen en kroande mei, genot!

Ienkear krige er in krânse om ‘e haam: heechtiidsdei.
Letter kaam de tiid dat er net rûn mar raasde.
Knipte fan syn sturt, wylst hy switte, stinde en blaasde.
Doe wie it spultsje út, de swarte hierren naam ik mei.

‘Jou hjir mar,’ sei baltsjesmakker en proppe se yn it lear.
Sa kaam it dat myn happes hier yn ‘e bûse belâne,
Jûke, en wachte op in kâns mei te striden foar de ear.

Sân kear siet ik foaroan op It Sjûkelân en wie net blyn.
Koe in kweabal heine en kaam mei egen bal yn ’t spul telâne.
Op fiif om fiif en skjinne seis sloech Hotze him de himel yn!

Simen             2005