Feestelijke boekpresentatie Alma Tadema op 9 september in Leeuwarden. Lees meer
Back

Alma-Tadema vader en dochter, schilder en schrijfster

Simen de Jong schreef Alma-Tadema, Vader en dochter, schilder en schrijfster.Simen de Jong Alma Tadema
Een voorproefje van dit werk vindt u hier: http://simendejong.nl/preview/alma-tadema/

Op 9 September 2016 verscheen Alma-Tadema, Vader en dochter, schilder en schrijfster met een feestelijke presentatie in Cafe de Ossekop in Leeuwarden. Foto’s vindt u hier en het artikel in de Leeuwarder Courant hier.

Voor een mooie fietstocht langs de plekken van Gysbert Japicx klik hier.


De Auteur

In september verschijnen Alma-Tadema. Vader en dochter, schilder en schrijfster. Verslag van een fascinatie en een bewerkte vertaling van de De lêste halte.

Zijn eerste roman De lêste halte verscheen bij De Fryske Boekeklub (2005, 0plage 3000, uitverkocht). Zijn gewaagde debuut: de parabel Een geur van verlangen (2001, oplage 800) werd een collectors item. Zijn verhaal Leafde hâldt skoft kreeg de Rely Jorritsmaprijs in 2009. In 2010 verscheen eerst de roman TWEE, samen met Klaas Rusticus en september volgde It libben in dream, roman in verhalen. In 2012 won hij opnieuw de Rely Jorritsmaprijs, nu met Woldien yn Hylpen, onder Bibliografie in het Fries integraal te lezen. De Gooibergpers te Bussum verzorgde eveneens een uitgave, een keerboekje met ook de vertaling in het Nederlands. In 2014 won hij wederom de Relyprijs, dit keer met het verhaal Oer wurd en dea  Lees meer


Over het boek “TWEE”

De vertrekbasis van dit boek, dat van twee kanten kan worden gelezen, is geschreven door Simen de Jong en Klaas Rusticus. De schrijvers raakten bevriend toen zij de opleiding tot onderwijzer volgden te Sneek, in de periode 1958-1962. Geheel naar eigen aard doen zij verslag van deze enerverende tijd, die een blijvend onderdeel van hun bewustzijn heeft gevormd. Met dit boek begeeft Simen de Jong zich op het pad van de autofictie. In een vlotte stijl leidt hij de lezer langs valkuilen van de vriendschap en verhaalt hij van de avonturen die de hoofdpersonen Caspar den Hoedt en Florian Agricola meemaken. Hun reis naar achter Het IJzeren Gordijn (1961) en hun inzet voor internationaal kunstverkeer, zijn opvallend. Vooral de wijze waarop hun verschillende seksuele geaardheid wordt beleefd, maakt dit boek tot een tijdsdocument van allure.
Lees meer


It libben in dream

Ik moast “It libben in dream” al lêze as ik him ynterviewe woe. Dat ik bestelle it boek by de útjouwer en twa dagen letter lei it al yn de brievebus. It omkaft fan it boek is as in skilderij fan Rene Margritte: in wite muorre, in wite treppens by de muorre giet op nei in wite doar. Efter de doar in lânskip, wolken en in luchtballon dêr boppe. It tekenet de titel mar faaks ek wol mear fan de “roman yn ferhalen”. De haad persoan is Romke, net de ik-persoan yn alle ferhalen, mar wol it middelpunt. Romkes jeugd is yn Fryslân, mar nei syn jeugd leit de hiele wrâld oan syn fuotten. Amsterdam, reizgje troch Ruslân, Sibearje, Kolombia, Kopenhagen, Midden Amearika, hasj, frije leafde, anargystyk libje. Dat is de dream fan dit boek. Simon Oosting in De Oesdrip Lees meer


Forward

Uit het Juryrapport

Van de 20 verhalen voldeed het prijswinnende Welgedaan in Hindeloopen van Simen de Jong (schrijversnaam Simen Oetie) aan alle eisen voor een goed kort verhaal. Het was vooral de eigen toon die ons trof, de sfeer, maar ook de warme, levendige wijze van vertellen en de mooie taal. Op heel eigen, poëtische wijze nam het verhaal je mee. Het is met vaart verteld, waarbij na herlezen de onderlaag steeds beter naar voren komt. De titel Welgedaan in Hindeloopen kreeg hiermee meer inhoud. Drie oud-vrienden zitten op een leugenbankje aan de haven in Hindeloopen, ze vertellen elkaar sterke verhalen over de ruige avonturen die ze meemaakten. ‘In een verre en vreemde omgeving groot geld aan je vrouw toevertrouwen, het laten verdwijnen en dan ook nog verhaal halen,’ zegt de derde man – de verteller. Deze laatste komt met een verhaaltje dat het niet haalt bij de avonturen van de anderen, maar hij heeft het zijn hele leven bij zich gedragen.
Bij hem ging het niet om een vermogen, maar om het verlangen. Hij kocht voor het meisje op wie hij verliefd was voor zijn dubbeltje een ijsje om met haar op de foto te mogen. Hij haalt de foto uit zijn binnenzak, hij voelt de spot van zijn maten. Tijdens de terugreis met een taxi in de nacht, maakt hij de balans op. Eerder staat al een vooruitwijzing: ‘Ah, varensmaat voor het leven, schipbreukeling op het droge, hoe ver kwamen jouw maten van het gevoel, hoe leeg werd de emmer met verliefdheid, hoe ver kwam je met jezelf?’ (Vrij naar het oorspronkelijke.) Het eind is mooi subtiel gehouden. ‘Wij waren voor elkaar geen maat meer.’ De uiteindelijke keuze is nimmer vrij van subjectiviteit. Wij juryleden nemen natuurlijk onze eigen ervaringen, levenshouding, gevoelsleven mee in onze beoordeling. In dit verhaal troffen wij wat ons allemaal op een of andere wijze bezig houdt. Daarom vonden wij dit een mooi verteld, creatief geschreven en origineel verhaal.

Doete Venema namens de jury, 2012